Το ερώτημα είναι αν είναι καλύτερα να ακουμπά ο θεραπευτής τον θεραπευόμενο ή να κρατά τις παλάμες σε κάποια απόσταση πάνω από το σώμα αυτού. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Γι΄αυτό, προτιμώ, όπως και ο ίδιος ο δάσκαλός μου, Ζαν-Πιερ Συπέν, να μην έχω καμία σωματική επαφή με τον θεραπευόμενο -ή να έχω την ελάχιστη δυνατή, όταν αυτό δεν μπορεί να αποφευχθεί, για παράδειγμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού όταν ο θεραπευόμενος είναι ξαπλωμένος ανάσκελα, ή καμιά φορά στα πέλματα- και αυτό για τους εξής λόγους:

1. Το Ρέικι δεν προϋποθέτει καμία σωματική επαφή -ούτε και την απαγορεύει βέβαια. Απλούστατα, η μεταφορά της ενέργειας γίνεται εξίσου καλά και από μικρή απόσταση (ενός με τριών εκατοστών από την επιφάνεια του σώματος, ή και περισσότερο σε κάποιες περιπτώσεις) ενώ η επαφή δεν προσφέρει καμία επιπλέον αποτελεσματικότητα στο Ρέικι.
2. Τη στιγμή που κάνει Ρέικι, συνήθως ο θεραπευτής νιώθει στις παλάμες του την ενέργεια να εκδηλώνεται με κάποιον τρόπο, πχ σαν θερμότητα ή μυρμήγκιασμα, λιγότερο ή περισσότερο έντονα, ανάλογα με την περίπτωση. Η ένταση αυτής της ενέργειας μπορεί να είναι ενδεικτική για τις ανάγκες του θεραπευόμενου. Μπορεί επίσης, μεταξύ άλλων, να προσανατολίσει τον θεραπευτή στη διαδικασία της θεραπείας. Αυτή η αίσθηση είναι λεπτή και ευαίσθητη και μπορεί εύκολα να παρερμηνευτεί, ή να μη γίνει αντιληπτή, σε περίπτωση που η παλάμη ακουμπά στο σώμα.
3. Το δέρμα αντιδρά στην επαφή, ακόμα και σε μια απαλή πίεση και κάτω από ρούχα. Αυτή η αντίδραση μπορεί να εμποδίσει σε μία πρώτη φάση την πλήρη χαλάρωση του δέκτη, όπως και μπορεί επίσης να δημιουργήσει μια πρώτη αντίσταση στη θεραπεία.
4. Ο θεραπευόμενος θέλει να αισθάνεται ότι υπάρχει σεβασμός από τον θεραπευτή. Το άγγιγμα πιθανώς να μην τον κάνει να αισθάνεται άνετα. Είναι καλύτερα να κρατείται μια απόσταση, ούτως ώστε το άτομο να αισθάνεται ασφάλεια. Ακόμα και αν ο θεραπευτής κουραστεί να έχει τα χέρια του στον αέρα, σε περίπτωση που η θεραπεία είναι μακράς διάρκειας, συνιστάται να ζητήσει την άδεια του θεραπευόμενου για να ακουμπήσει τα χέρια του να ξεκουραστούν, αποφεύγοντας τυχόν περιοχές που δεν καλύπτονται από τα ρούχα, και οπωσδήποτε την περιοχή των γεννητικών οργάνων, την κοιλιακή χώρα, και κατά γενικό κανόνα το κεφάλι και το πρόσωπο (και ας μην ξεχνάμε ότι το Ρέικι δεν γίνεται μόνο μέσω των χεριών, αλλά επίσης μέσω του φυσήματος, του βλέμματος και της σκέψης, κάτι που αφορά ακόμα περισσότερο τη θεραπεία από απόσταση).