Η συμπόνια είναι το συναίσθημα εκείνο που θα κινήσει την ενέργεια Ρέικι από τον θεραπευτή-κανάλι στον θεραπευόμενο-δέκτη. Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, συμπόνια είναι «η συναισθηματική αλληλεγγύη και συμπάθεια προς κάποιον, η συναίσθηση του πόνου του». Η συμπόνια, λοιπόν, περισσότερο με την έννοια του όρου της ψυχολογίας «ενσυναίσθηση» παρά με την έννοια της ταύτισης με τον πόνο του θεραπευόμενου, φαίνεται να αποτελεί το πρωταρχικό έναυσμα.

Ωστόσο, χρειάζεται να υπάρχουν όρια και στην ενσυναίσθηση. Είναι αναγκαίο, ο θεραπευτής Ρέικι, να μπορεί να χαράξει μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη συμπόνια για το πρόβλημα του Άλλου, με την έννοια της κατανόησης αυτού του προβλήματος και της πρόθεσης να συμβάλλει στην επίλυση του με αγάπη, και στην ταύτιση με εκείνον. Στόχος του δεν είναι να επωμιστεί το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το άτομο που ζητά τη βοήθεια του, αλλά να του μεταφέρει την ευεργετική «ζωτική συμπαντική ενέργεια», όπως συνηθίζεται να χαρακτηρίζεται η ενέργεια Ρέικι, της οποίας γίνεται αγωγός.

Αυτού του είδους η ενέργεια, η οποία θεωρείται ότι αποτελείται από ένα ευρύ σύνολο πολύ υψηλών συχνοτήτων, επιφέρει την ισορροπία εκεί όπου εφαρμόζεται, τονώνοντας ή κατευνάζοντας τις διάφορες λειτουργίες του οργανισμού, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες του κάθε οργάνου και της κάθε περίπτωσης. Για παράδειγμα, μπορεί να αυξήσει τη «χαμηλή» ενέργεια ενός άτομου που αντιμετωπίζει μία γενικότερη ατονία, αλλά και να καταπραΰνει την «πλεονάζουσα» ενέργεια κάποιου άλλου, που νιώθει υπερένταση.

O θεραπευτής Ρέικι θεωρείται ότι λειτουργεί ως «κανάλι», ότι δεν δίνει δηλαδή από τη δική του ενέργεια, αλλά ότι διοχετεύει μέσα του την προαναφερθείσα «ζωτική συμπαντική ενέργεια», για να την εξωτερικεύσει από τις παλάμες, από τα μάτια, από το στόμα, και γενικότερα από όλους τους πόρους του σώματος του και από την ίδια του την αύρα.

Την ικανότητα να λειτουργεί ως «κανάλι», την αποκτά κάποιος χάρη στους συντονισμούς ή μυήσεις, που λαμβάνει από έναν Δάσκαλο του Ρέικι. Κατ' αυτόν τον τρόπο, το άτομο συντονίζεται ενεργειακά με τα σύμβολα του Ρέικι, η χρήση των οποίων στη συνέχεια, στις περιπτώσεις θεραπείας, έχει ως αποτέλεσμα την άμεση διοχέτευση της ζωτικής συμπαντικής ενέργειας σε έναν θεραπευόμενο-δέκτη, ο οποίος το έχει ζητήσει ο ίδιος ή έχει δώσει τη συγκατάθεση του.

Η διαφορά τού Ρέικι από τον μαγνητισμό ή άλλες παρεμφερείς μορφές μεταφοράς ενέργειας έγκειται στον παραπάνω ενεργειακό συντονισμό. Το αποτέλεσμα είναι να μη δίνει ο θεραπευτής από τη δική του ενέργεια στον θεραπευόμενο, αλλά να μεταφέρει σ' αυτόν την ήδη υπάρχουσα ζωτική συμπαντική ενέργεια. Κατά συνέπεια, ο θεραπευτής στο τέλος της συνεδρίας δεν αισθάνεται «άδειος», όπως λέγεται, ούτε έχει αποκτήσει τα συμπτώματα που είχε ο θεραπευόμενος πριν από τη θεραπεία, όπως πολύ εύκολα μπορεί να συμβεί στην περίπτωση του μαγνητισμού ή άλλων παρόμοιων τεχνικών. Αντίθετα, ο θεραπευτής νιώθει γεμάτος και ευεργετημένος και ο ίδιος από την ενέργεια Ρέικι που πέρασε από μέσα του πριν να διοχετευτεί στον δέκτη. Αυτό όμως συμβαίνει πάντοτε;

Όπως αποδεικνύεται στην πράξη, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ο θεραπευτής Ρέικι μπορεί να νιώσει κουρασμένος μετά από μία συνεδρία ή να έχει κάποιο σύμπτωμα δυσανεξίας, όπως π.χ. πονοκέφαλο, το οποίο μπορεί να διαρκέσει μέρες. Αυτό το σύμπτωμα δυσανεξίας είναι διαφορετικό από το να αισθανθεί ο θεραπευτής τον πόνο του θεραπευόμενου σε ένα αντίστοιχο σημείο του σώματος του, ένα προσωρινό σύμπτωμα, που θα περάσει με το τέλος της συνεδρίας. Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με ένα ακραίο φαινόμενο, που σημειώνεται μάλλον σπάνια στην καθημερινή πρακτική του Ρέικι και συχνά θεωρείται ότι οφείλεται πιθανότατα στην ταύτιση του θεραπευτή με το πρόβλημα του θεραπευόμενου, ταύτιση η οποία τον καθιστά ευάλωτο. Η ακόμη, κατά τον Γάλλο θεραπευτή και δάσκαλο του Ρέικι, Jean-Pierre Chupin, (Reiki, le livre du Maftre, εκδ. Alphee, 2006) μπορεί να θεωρηθεί ότι ο πόνος του ασθενή ξυπνά τον πόνο του θεραπευτή, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να ασθενήσει σε κάποιον βαθμό. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο θεραπευτής θα εμφανίσει το ίδιο σύμπτωμα με τον θεραπευόμενο. Είναι πιθανό να εκδηλώσει ένα σύμπτωμα στο οποίο είναι επιρρεπής ο ίδιος λόγω φυσικής ιδιοσυγκρασίας. Πα παράδειγμα, ένα άτομο που είναι επιρρεπές στους πονοκεφάλους μπορεί να εμφανίσει πονοκέφαλο.

Σύμφωνα με την Marianne Streich ("Choosing Compassion" σε Reiki News Magazine, Vision Publications inc., άνοιξη 2009, σ.5¹), όταν ο θεραπευτής ταυτιστεί με τον θεραπευόμενο και εμπλακεί κατά συνέπεια στο πρόβλημα του, γίνεται περισσότερο τρωτός και στην ενέργεια του. Επίσης, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ο θεραπευτής μπορεί να νιώσει άγχος, αμφιβολία, ανασφάλεια για την έκβαση της συνεδρίας, ή να προβάλλει το προσωπικό του «θέλω», την επιθυμία για την επιτυχία του εγχειρήματος, δηλαδή το μικρό «εγώ» του. Ή άλλες, σύμφωνα πάλι με την Marianne Streich, όπου ο θεραπευτής μπορεί να αισθανθεί υπεύθυνος για την εξέλιξη της κατάστασης του θεραπευόμενου, ή να θεωρήσει ότι ξέρει τι είναι καλύτερο για εκείνον, ενώ το ορθότερο θα ήταν να αφήσει την ενέργεια Ρέικι να δράσει με τη συνεργασία του θεραπευόμενου την κατάλληλη στιγμή, εκείνη δηλαδή κατά την οποία εκείνος είναι ώριμος για να θεραπευτεί.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, αντί να αφήνει να περάσει από μέσα του η ενέργεια του Ρέικι, για να πάει στον δέκτη, ο θεραπευτής ενδέχεται να δίνει και από τη δική του. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν είναι αφύσικο να δημιουργηθεί ένα αίσθημα κόπωσης κατά τη διάρκεια ή στο τέλος της συνεδρίας ή και ένα συγκεκριμένο σύμπτωμα μικρής ή μεγαλύτερης δυσαρμονίας, που, όπως προαναφέρθηκε, μπορεί να διαρκέσει.

Αντίθετα, όταν κινείται μέσα στα όρια της συμπόνιας, το απαραίτητο εκείνο συναίσθημα που είναι η προϋπόθεση για να απλώσει το χέρι στον 'Αλλο, τότε Θεωρείται ότι λειτουργεί με τον «Ανώτερο Εαυτό» του, εκείνο δηλαδή το κομμάτι του Φωτός μέσα του, του οποίου η θεϊκή προέλευση το κάνει να κινείται με σιγουριά, σταθερότητα κι αταραξία, καθιστώντας τον ίδιο, κατά το δυνατόν, πραγματικό αγωγό παροχής της ενέργειας Ρέικι. Και αν θεωρηθεί ότι είναι και πάλι πιθανό να περάσει ενέργεια του θεραπευτή ατον 0εραπευόμενο θα πρόκειται για μια ενέργεια ηρεμίας, ασφάλειας, σιγουριάς και σταθερότητας, μια ενεργεία συντονισμένη στις συχνότητες της συμπόνιας και της αγάπης, που δεν θα «αδειάσει» τον θεραπευτή, αλλά θά τον «γεμίσει», αφού θα είναι σε συντονισμό και αρμονία με την ίδιά την ενέργεια του Ρέικι, που θεωρείται ότι είναι Αγάπη και Φως.